Er zijn woorden die je gebruikt, en er zijn woorden die jou gebruiken. “Ik ben” hoort tot die laatste categorie.
Het klinkt onschuldig. Twee kleine woorden. Maar in werkelijkheid is het een identiteitsverklaring. Een energetische handtekening onder jouw persoonlijke werkelijkheid.
In de quantumwereld bestaan alle mogelijkheden tegelijk — tot er wordt waargenomen. In het menselijk bewustzijn gebeurt iets vergelijkbaars: alles is mogelijk, tot jij zegt wie je bent.
En dan… klapt het veld dicht!
Wanneer een ervaring een identiteit wordt
“Ik ben moe.”
“Ik ben niet creatief.”
“Ik ben altijd degene die…”
Je lichaam hoort geen context. Je zenuwstelsel kent geen grap. Het registreert slechts: dit ben ik. Wat begon als een terloopse opmerking, eigenlijk een momentopname, wordt na voldoende herhaling een zelfbeeld. Een beeld dat je projecteert naar de buitenwereld.
Wat bedoeld was als een onschuldige (weliswaar beperkende) beschrijving, wordt een grens.
Ik betrap mezelf er regelmatig op dat ik dingen zeg die mijn ervaring beperken tot iets dat ik niet wil ervaren. Ik hoor mensen uitspraken doen over anderen en zichzelf die niet handig zijn. Hierdoor besef ik: We saboteren onszelf, bijna de hele dag door. Ik saboteerde mezelf: “Ik kan dit niet omdat…”
Vaak gebruiken we woorden om een identiteit in stand te houden die veilig voelt. Waarachter we ons kunnen verschuilen. Om aan te geven waarom we begrensd zijn. Maar eigenlijk is het andersom. We zijn begrensd omdat we deze woorden blijven gebruiken.
Het ego als behoudsysteem
Het ego is geen vijand. Het is een archiefbeheerder. Het bewaakt wat bekend is en voorspelbaar voelt. Het bewaakt wat ooit werkte. Dus zodra jij “ik ben aan het veranderen” zegt, fluistert het ego: “Weet je dat zeker? Zou je dat wel doen?”
Niet om je tegen te houden — maar om de oude identiteit in stand te houden.
Creatie vraagt onzekerheid, je moet namelijk uit je comfortzone stappen. Het ego vraagt veiligheid. En daar ontstaat wrijving.
“Ik ben” als keuze, niet als vonnis
“Ik ben” is geen waarheid. Het is een afstemming. Elke keer dat je het uitspreekt, kies je een frequentie. Een verhaal. Een pad. Niet omdat het vaststaat — maar omdat jij het benoemt.
En hier zit de sleutel: Je hoeft “ik ben” niet te schrappen. Je mag het bewuster inzetten.
“Ik ben aan het ontdekken.”
“Ik ben meer dan deze gedachte.”
“Ik ben in beweging.”
Dan wordt “ik ben” geen kooi, maar een portaal. Een stap naar iets beters.
Abracadabra, maar dan echt
Abracadabra betekent: ik schep terwijl ik spreek. Misschien is “ik ben” wel de kern van die spreuk. Niet als affirmatie. Niet als truc. Maar als levend commando. Dus luister vandaag eens naar jezelf. Niet om jezelf te corrigeren. Maar om te horen:
Wie roep ik eigenlijk op?
Want wat je zegt, ben je niet altijd. Maar wat je blijft zeggen… daar ga je wonen.
