Vanmorgen realiseerde ik me dat ik eigenlijk al heel wat heb overwonnen. Iedere keer als het leven mij een uitdaging gaf, obstakels opwierp, wist ik deze uiteindelijk te overwinnen. Het blijkt ook dat ik me niet laat weerhouden door zaken die ogenschijnlijk onmogelijk zijn.
In 1996 kampte ik met chronische vermoeidheid. Ik was zó moe dat ik dagelijks tussen de 12 en 16 uur sliep. Dankzij de inmiddels overleden Pieter Langedijk leerde ik toen al mediteren en energie door mijn lichaam te laten stromen. Ik knapte binnen een paar maanden op door zijn adviezen en aanwijzingen op te volgen. Het gaf me de kracht om uit een slecht huwelijk te stappen, waar ik om te beginnen nooit in had moeten stappen.
Ik kon geen kinderen krijgen door endometriose en ik maakte antistoffen aan tegen spermacellen. Hier kwam ik achter tijdens dat huwelijk en koos ervoor om me niet te laten insemineren. Ik wilde dat proces niet met hem doorlopen. Ik ging verder met mijn leven. Kreeg een slechte relatie met een man die ongelooflijk egoïstisch was en me regelmatig liet merken dat ik niets voor hem betekende. Toen zijn leugens uitkwamen kapte ik er uiteindelijk mee. Ik was het zat. Ik besloot een alleenstaande moeder te worden en me te laten insemineren. Maar voordat dit vorm kreeg, kreeg ik een relatie met M.
Ik liet me wekelijks magnetiseren. Ik ga er nu niet te diep op in, maar de oorzaak van de reden dat ik geen kinderen kon krijgen (de endometriose/ antistoffen) was een energetische blokkade in mijn lichaam uit een vorig leven. Door het magnetiseren en hypnose/ regressie verdween de blokkade en werd ik spontaan zwanger.
In 2004 was onze zoon net een jaar oud en we wilden op vakantie. Omdat ik nog geen uitslag had ontvangen van mijn uitstrijkje, vroeg ik de doktersassistente ernaar. Ze zou het navragen bij de arts. Diezelfde avond stond de huisarts bij mij voor de deur. Ze had een afspraak geregeld in het ziekenhuis voor de volgende dag.
Mijn eerste gedachte was: ik ga dood… en M. blijft alleen achter met een baby.
Ik werd geopereerd en moest weer aan de pil, omdat ik in die periode niet zwanger mocht raken. In het begin had ik iedere week controle, toen iedere maand. Zodra ik groen licht kreeg, ging de pil in de prullenbak. Ik wist dat er nog een kind voor me klaar stond.
Lang verhaal kort: anderhalf jaar nadat de dokter op de stoep stond werd mijn prachtige dochter geboren.
In de tussentijd gebeurde er ontzettend veel. Een opeenstapeling van al die gebeurtenissen bracht een enorme hoeveelheid stress met zich mee. Ik kreeg ernstige hoofdpijnen en moest naar de fysiotherapeut voor mijn nek.
Ik belandde in een burn-out. De diagnose van de arts was een depressie en ik kreeg te horen dat ik moest stoppen met drinken??? Terwijl ik geen druppel alcohol dronk. Achteraf bleek dat mijn leverwaarden waren verstoord door de grote hoeveelheden pijnstillers die ik gebruikte.
De stress bleef zich opstapelen. Eén van de gebeurtenissen in mijn leven brak mijn hart. Ik was intens verdrietig en boos, vooral omdat niet alleen ik, maar ook mijn kinderen erdoor geraakt werden. Mijn zoon heeft het er nog weleens over.
Ik leefde jarenlang in de overlevingsstand. Mijn lichaam produceerde continu stresshormonen. Ik voelde me onbekwaam, droeg dagelijks schuldgevoelens met me mee en werd door mensen in mijn omgeving bestempeld als een lui secreet en iemand die zich overal makkelijk vanaf maakte. Daardoor ging ik alleen maar harder rennen, nog harder mijn best doen, met als gevolg een nog zwaardere burn-out. Mijn hormoonhuishouding raakte volledig ontregeld.
De enige manier om met mijn emoties om te gaan — en niet te verdrinken in gepieker en doemscenario’s — was schrijven. In mijn boeken kon ik mijn boosheid, verwarring en pijn omzetten. Ik gaf vorm aan emoties, aan gedrag van anderen, en leerde het zo begrijpen. Het was mijn manier om alle shit in mijn leven via een vorm van alchemie om te vormen in iets wat ik kon begrijpen en loslaten.
In 2013 gebeurde er opnieuw veel. Ik stopte met bandmanagement, wat ik altijd vrijwillig en vanuit liefde had gedaan. Ik ging scheiden en mijn vader overleed. Ook moest ik stoppen met het organiseren van Blokhut Live, omdat de bijstand daar inkomsten in zag terwijl ik er niet voor betaald werd. Dus ik trok me terug.
Mijn boekenreeks werd mijn enige houvast. Tegelijkertijd bracht het me ook iets moois: ik verzamelde super lieve mensen om me heen voor fotoshoots en boekpresentaties. 🙏
Vlak voor de presentatie van deel 4 ging het opnieuw mis. Mijn lichaam kreeg te maken met een zware darmontsteking en in oktober 2018 werd ik opgenomen in het ziekenhuis.
In januari 2019 ging het nog steeds niet goed. Ik kon amper 50 meter lopen. Mijn lichaam was op. Ik had overal zenuwpijn en kon geen aanraking verdragen — zelfs het gewicht van mijn dekbed op mijn benen was te veel.
De arts stelde de diagnose: fibromyalgie.
De prognose: “Er is niets aan te doen. Leer ermee leven en herken je triggers.”
Van binnen schreeuwde ik keihard: NEEEEEEEEE!!!!
Zo wilde ik niet oud worden. Zo ging ik echt niet oud worden. Ik wilde niet dat mijn kinderen mij zouden herinneren als een moeder die niets kon, altijd moe was en geen aanraking kon verdragen. Het was alsof er een knop om ging.
Die dag werd het begin van een lange — en uiteindelijk bijzondere — reis.
Mijn eerste doel was simpel: mijn dochter weer zelf naar dansles kunnen brengen. Dat doel behaalde ik binnen drie maanden. De danslerares onthaalde mij juichend. Het was me gelukt!
Hoe ik dat deed? Dat is voor een volgende keer.
