1 mei 2020

Fybromyalgie – Anders genezen

Door Shirley-Ann Benda

Wat als de reguliere gezondheidszorg je niet verder kan helpen?? Wat als je te horen krijgt dat je er maar mee moet leren leven? Dat de pijn en de vermoeidheid niet zijn te genezen?

Leg je je er dan bij neer of ga je zoeken naar andere mogelijkheden? Je bent namelijk niet wat anderen zeggen wat je bent.

In januari 2018 kreeg ik te horen dat ze helaas niets voor me konden doen. Ik moest er inderdaad maar mee leren omgaan. Aan de buitenkant zag je niets. Maar van binnen was ik doodop, oververmoeid en mijn hele lichaam deed pijn en was continue overprikkeld. Ik kon geen aanraking verdragen.

Ermee leren leven?

Echt niet!
Ik was kwaad. Teleurgesteld. En intens verdrietig. En ik was vastbesloten om me niet bij deze prognose neer te leggen. Zo wilde ik beslist niet oud worden!

Mijn zoektocht…

Ik had dingen gelezen en programma’s gezien waar mensen waren genezen van veel ergere en bizardere zaken. Dit moest mij toch ook lukken?

Het mooie is dat die intense wens om te willen genezen, om geen pijn meer te hebben en de rest van mijn leven vol energie leuke dingen te kunnen doen de juiste mensen en dingen op mijn pad brachten om dit te kunnen realiseren. Tenslotte ben ik nog maar 51 jaar en wil de komende jaren niet languit op de bank slijten, volgestouwd met pijnstillers die maar mondjesmaat werken.

Degenen met Fybro weten hoe dit je mobiliteit kan beperken. Ik kwam niet verder dan de hoek van de straat voordat mijn lichaam ermee stopte. Vervolgens niet wetend hoe ik moest staan, zitten of liggen om de pijn te ontwijken. Toch heb ik mijn wandelingen en uitjes weten uit te bouwen. Steeds verder en steeds langere wandelingen. Met vriendlief in de stad ontbijten of lunchen. Ik prentte mezelf in mijn hoofd dat iedere stap, iedere ademteug me dichter bij een gezond lichaam zou brengen.

Ik gaf gehoor aan impulsen zoals ‘s ochtends vroeg een strandwandeling maken. Ik las boeken die ik zie als cadeautjes omdat ze me zoveel moois hebben gebracht. Inzichten en wijsheden die ik op mijn leven kon toepassen. En ik hield me afzijdig van vrienden en familie. Ik kon vanwege mijn eigen beperkingen toch al nergens heen, maar dat social distancing van nu praktiseer ik eigenlijk al sinds vorig jaar. Ik had de zorg voor mijn gezin, liefde en zorg van vriendlief, ging naar mijn werk en hield me verder afzijdig van de realiteit om me heen.

Ik had en heb maar één doel: Mijn gezondheid! Mijn geluk.

Een jaar verder…

Vandaag is het 1 mei 2020. Iets meer dan een jaar verder. Ik mag zeggen dat het geweldig gaat. Ik ben meer gaan werken en dan ook nog in een andere functie, ik slik weinig tot geen pijnstillers en al zeker geen CBD olie meer, wat me trouwens die eerste maanden echt geweldig heeft geholpen.

Ik kan tegenwoordig al zoveel doen. Ik heb onlangs mijn tuin weer ontdaan van alle onkruid en zomerklaar gemaakt. Heerlijk vind ik het om in de tuin te werken. Als de zon schijnt en we buiten iets zitten te drinken dan geniet ik intens. Ik kijk naar wat groeit en bloeit, de vogels die langskomen om voedsel te zoeken, de insecten die forageren. Heerlijk!

Omdat we door de hedendaagse restricties niet zoveel mogen, maken we het thuis maar zo leuk mogelijk. Veel barbecueën, tuintje bijhouden, relaxen.
Binnenkort de voortuin aanpakken. Genoeg te doen. Ook op mijn werk heb ik het erg naar mijn zin. Ik ben dankbaar voor de steun en het vertrouwen van mijn werkgevers. Ik heb een leuke baan en leuke collega’s.

Het leven is echt leuk en zoveel beter dan een jaar geleden. Ik weet dat het nog veel beter wordt en dat ik nog veel meer dingen zal kunnen gaan realiseren en manifesteren. Ik heb zoveel meer wensen dan alleen een gezond lichaam en ook die dingen zie ik gaandeweg weer in mijn leven verschijnen.

Het schrijven uit zich nu voornamelijk in mijn blogs en de wereld van Dion en Anne breid ik momenteel uit door de website over hun rockcafé Demons Lair. Zo kunnen lezers op een ander manier in die wereld stappen. Er zijn foto’s, muziek, achtergrond informatie, teasers en video’s. Maar ook terugblikken op eerdere evenementen. Natuurlijk met foto’s en eventueel video.

Maar ook de boeken worden opgepakt. Helaas nog niet in het tempo van een paar jaar geleden, maar hé, ik ben al zoveel verder dan een jaar geleden.

Ik zeg altijd: waar een wil is, is een weg. En het is me gelukt. Iedere dag een stapje verder, een beetje beter. Iedere dag een betere, gezondere, gelukkigere ik. Gewoon omdat het kan. Omdat IK het wil.

Met Tessa en Larissa – Fotoshoot 2014

PS.
Terugkijken op de vele mooie ontmoetingen en ervaringen helpt ook. Ik realiseer me dagelijks wat een gezegend mens ik ben. Ik geniet dan ook van de vele foto’s die ik heb verzameld van al die mooie en leuke mensen en momenten, zoals hierboven en hieronder.

Photoshoot 2014, fotograaf Titus Davidheimann Beek