Dr. Joe Dispenza – Het ongeluk

Het ongeluk

In April 1986, Joe was toen 23 jaar en had net zijn chiropraxie praktijk geopend, kreeg hij de kans om mee te doen met een Thriatlon. Hij had net het onderdeel zwemmen afgerond en was bezig met het tweede onderdeel: fietsen. Een agent die met zijn rug naar het aankomende verkeer stond seinde dat hij rechts af moest slaan. Joe wist al dat ze zich daar in het verkeer moesten begeven. Terwijl hij de bocht nam en twee fietsers inhaalde, werd hij van achteren geraakt door een rode Ford Bronco met ruim 88 km per uur (55miles/h).

Hij werd van zijn fiets af geslingerd en landde plat op zijn rug. Omdat de oudere vrouw achter het stuur niet zo snel kon reageren kwam de auto weer op hem af en werd hij opnieuw geraakt door de wagen. Hij greep zichzelf vast aan de bumper om te voorkomen dat hij werd overreden. Hij werd nog even over straat meegesleurd totdat de chauffeuse zich realiseerde wat er was gebeurd. Toen ze wist te stoppen rolde hij nog een meter of 20 over straat. Toen voelde hij al dat het foute boel was. Later bleek dat hij 6 ruggenwervels had gebroken, waarvan een gedeelte was verbrijzeld.

Nadat alle testen en onderzoeken waren gedaan kwam de orthopedisch arts tot de conclusie dat er een Harrington-staaf geïmplanteerd zou moeten worden. Dat zou betekenen dat de achterste delen van de wervels uit twee tot drie segmenten boven en onder de breuken zouden worden gesneden en vervolgens twee 30-inch roestvrijstalen staven langs beide zijden van zijn wervelkolom zouden worden vastgeschroefd en vastgeklemd. Daarna zouden ze wat fragmenten van zijn heupbeen schrapen en die over de staafjes plakken. Het zou een grote operatie zijn, maar het zou betekenen dat hij in ieder geval weer de kans zou krijgen om te lopen. Hij wist dat hij waarschijnlijk nog steeds enigszins gehandicapt zou zijn, en dat hij de rest van zijn leven met chronische pijn zou moeten leven. Onnodig te zeggen dat hij die optie niet echt aantrekkelijk vond. Maar niet opereren zou betekenen dat er een grote kans was dat hij de rest van zijn leven verlamd zou zijn.

De beste neuroloog in de omgeving van Palm Springs, die het eens was met de eerste chirurg, vertelde Joe dat hij in diens toestand geen andere patiënt in de Verenigde Staten kende die het had geweigerd. De impact van het ongeval had Joe zijn T-8-wervel samengedrukt tot een wigvorm die zou voorkomen dat zijn wervelkolom het gewicht van zijn lichaam zou kunnen dragen als hij zou opstaan: zijn ruggengraat zou instorten en die verbrijzelde delen van de wervel diep in zijn ruggenmerg dringen, met onmiddellijke verlamming van zijn borst tot gevolg. En dat was ook geen aantrekkelijke optie.

Joe besloot om zich, tegen alle adviezen in, niet te laten opereren. Zijn overtuiging was dat we allemaal omringd zijn met een hogere intelligentie, dat we allemaal een onzichtbare intelligentie in ons hebben die ons ondersteunt, onderhoudt, beschermt en geneest op elk moment. Die intelligentie creëert bijna 100 biljoen gespecialiseerde cellen (beginnend bij slechts 2), het laat ons hart honderdduizenden keren per dag kloppen en het kan honderdduizenden chemische reacties in een enkele cel per seconde organiseren – naast vele andere verbazingwekkende functies.

Joe redeneerde dat als deze intelligentie echt was en als het opzettelijk, bewust en liefdevol zulke verbazingwekkende vermogens had, hij misschien zijn aandacht van zijn externe wereld af kon halen en naar binnen kon gaan en er verbinding mee kon maken – om er zo een relatie ermee te ontwikkelen. .

Maar hoewel hij intellectueel begreep dat het lichaam vaak het vermogen heeft om zichzelf te genezen, moest hij nu elk stukje filosofie dat hij kende toepassen om die kennis naar het volgende niveau en verder te brengen, om zo een ​​echte ervaring met genezing te kunnen creëren. En aangezien hij toch nergens heen ging of niets anders deed dan met zijn gezicht naar beneden liggen, besloot hij twee dingen te doen. Ten eerste zou hij elke dag al zijn bewuste aandacht vestigen op deze intelligentie in hemzelf en het een plan geven, een sjabloon, een visie, met zeer specifieke orders, en dan zou hij zijn genezing overgeven aan deze grotere geest die onbeperkte kracht heeft, waardoor het de genezing voor hem zou kunnen doen. En ten tweede, hij zou geen enkele gedachte er tussendoor laten slippen die hij niet wilde ervaren.

Lang verhaal kort: Na 9,5 week kon hij weer lopen. Hij was volledig genezen, zonder gips en operaties. Hij had zichzelf toen beloofd als dit hem zou lukken, hij zijn leven zou wijden aan onderzoek naar, en het informeren van anderen over het zelfhelend vermogen van het lichaam.

Het hele verhaal over het ongeluk vind je hier: https://www.healyourlife.com/how-i-healed-myself-after-breaking-6-vertebrae

This website uses cookies. By continuing to use this site, you accept our use of cookies.